Yeni Kayıt / Şifremi Unuttum

Kullanıcı Adı :     Parola :
  


» Hasibe Vehbi Şahoğlu (Mülkiyeistanbul e-posta)- Bombaların Gölgesinde...

 

Bombaların Gölgesinde

 

Korkunun ecele faydası yok derler, ama bunu korkana anlatmak pek kolay olmaz herhalde. Çünkü hiçkimse biraz sonra korkacağını kolay kolay kestiremez. Herşey bir anda olup biter ve kalbimize söz geçiremeyiz, küt küt çarpıntıya başlar. Eller, ayaklar kesilir, ağız kurur, bir dakika sonra bayılacakmış gibi bir his gelir ardından...Titreyen gövdemize hakim olamayız, o kendi istediği yönde hareket eder. Kimi zaman kaçış emri verir beynimiz, kimi zaman olduğumuz yere sinmemizi öğütler. Çığlık  rahatlama amacı veya yardım çağırma aracı olur dudaklarımızda. Saatlerce, tehlike geçse bile bizi esir alır korku, aşılması güç bir travmaya sürükler...
 

Yardımcı memurumla o tatile giderken şakalaşmıştık. Geçen yıl beni yalnız bıraktığı zaman bu gurbet ellerde, çok kötü olaylar olmuş, günlerce endişeli saatler geçirmeme sebep olan olaylar olmuştu. Yardımcımın evinin olduğu sokağın hemen yanında bomba patlamış, ardından sekiz gün şehrin göbeğinde savaş yapılan Lal Mescid olayı ortaya çıkmıştı. Bu nedenle bu kez ayrılırken ona “Yine bişeyler olmaz inşallah” demiştim ve gülüşmüştük.  Bu bir önsezi miydi bilemem ama söylediğim söz doğru çıktı.
 

Birkaç ay önce İkametgaha çok yakın ve sürekli gittiğimiz bir restorantta bomba patlamış, orda bulunan bir Türk hanım ölmüş ve bizim morallerimiz sıfır olmuştu. Bombayı atanlar yakalanmamış, nedeni konusunda bir çok dedikodu yapılmıştı. Kimine göre bomba o anda orda yemek yiyen Amerikalılar için, kimine göre de restorant içki servisi yaptığı için atılmıştı. Bombanın gürültüsü bana ulaştığı zaman çok yakınımda sanmış ve müthiş bir korku yaşamıştım. Yan tarafımda British Council, karşımdaki evin bir yanında da Norveç Büyükelçiliği bulunuyor. Bombanın bunlardan birisinde patladığını sanmıştım. Sonra arka bahçemden alevleri gördüm, ve televizyondan izleyince bir saat önce karşısındaki eczanede olduğum restorantta patladığını öğrenmiştim. Korkmuştum, çok korkmuştum... Tehlikenin nerden geleceğini bilemiyoruz. Ben iki savaş yaşadım Kıbrıs’ta, ancak böyle korkmamıştım çünkü tehlikenin gelebileceği yeri ve yönü biliyorduk. Neyden korunacağımızı kestirebiliyor, tedbir alıyorduk. Burda bu ülkede tehlikenin aşırı dincilerden mi yoksa siyasi teröristlerden mi geleceğini tahmin edemiyorsun. Restorantların mı, çarşıların mı, ofislerin mi yoksa evlerin mi daha tehlikeli olduğunu bilemiyorsun. Kaderci olup çıkıyorsun sonunda...
 

Akşam saatler bir saat ileri alınmış, Türkiye ve Kıbrıs ile farkımız tekrardan üç saate çıkmıştı. Sabah bu yüzden saate adapte olmam ve uyanmam biraz zor olmuş, Temsilciliğe hergünden daha geç varmıştım. Pakistanda beni bezdiren bir olay daha yaşıyoruz. Elektrik kesintileri ayyuka çıktı artık. Günün yarısı elektriksiz geçiyor. Hem ikametgahta hem de Temsilcilikte bir jeneratör var. İkisi de bu yoğunluğa dayanamayarak bozuldu. Tamir edebilecek insan bulmak ve aldatılmadan yaptırmayı becermek de büyük maharet istiyor. Bu günlerde bunlarla uğraşıyorum, sabah da parça bakmak için bir yere gidip Temsilciliğe geri döndüm. Yerime ancak oturmuştum ki müthiş bir patlamayla oda sarsıldı, camlar zangırdadı. İlk anda beynime “deprem oluyor” diye bir düşünce saplandı. Yerimden fırladım, titremeye başladım. O anda gözüm aşağıda sabit duran ve bir yerlere bakan insanlara ilişince deprem olmadığını idrak ettim. Yakın bir yerde bomba patlamış olmalıydı. Nedir, nerdedir dememe kalmadan telefon çaldı. İkametgahtan arıyorlardı. Evdeki camların hemen hemen hepsi kırılmış, tuzla buz olmuş diye haber verdiler.
 

Bomba çok yakınımızdaki   Danimarka Büyükelçiliğinde patlamış. Halbuki karikatür olayından beri olağanüstü şekilde korunuyordu bu bina. Buna rağmen intihar bombacısı araba ile Büyükelçiliğin girişine dalmış ve bombayı patlatmış.
 

Evin halini gördüğüm zaman büyük bir şok yaşadım. Bomba sankide bizde patlamıştı. Camlar her tarafa saçılmış, sinek telleri parçalanmış, hatta perdelerde bile yırtıklar oluşmuştu. Nasıl bir korkuya kapıldığımı tahmin edemezsiniz. Hele üst kata yatak odama çıkıp yatağımın üzerini cam parçaları ile kaplı görünce kendimi ölüme çok yakın hissettim. Kendi ölümüme ağlar gibi ağladım. İki buçuk saat önce o yataktan çıkmıştım... Çıkmasam tüm bedenim yırtıklarla kaplanacaktı kuşkusuz...Ucuz kurtulma buna deniyor herhalde...

Şimdi ya, ya, ya diyerek bir sürü korkular yaşıyorum. Ay sonu sekiz ve bir yaşındaki torunlarım dedeleri ile birlikte yanıma geleceklerdi. Bu olayı yaşasalar herhalde ömür boyu etkisinden kurtulamazlardı. Hemen gelişlerini iptal ettirdim. Ben de bu yılın acısını çıkarmak için uzun bir tatil yapmaya karar verdim...


Sizlerle paylaşmak istedim...

 

Hasibe      2 Haziran 2008      İslamabad


    Bu içerik 2047 defa görüntülendi.     /         Geri Dön

    Ana Sayfa
    Kurumsal
    Haberler / Duyurular
    Etkinlikler
    Nakkaştepe Projesi
    İstanbul Şubesi Lokali
    Üyelik
    Kan Bankası
    Yayınlar
    Ürünler
    Galeri
    Kariyer
    Linkler
    İletişim

-----------------------------------------
 
 
Müfit Erkarakaş

Sevgili Mülkiyeliler
-----------------------------------------

-----------------------------------------
 
 
-----------------------------------------
 
 
-----------------------------------------
 
 
-----------------------------------------
 
 
Gülseren Karaçizmeli

"ADAY VAR, ADAY VAR"
-----------------------------------------
 
 
Selçuk Yıldız

Elde var...
-----------------------------------------
 
 
-----------------------------------------
 
 
Mehmet Uysal

Akılbilim
-----------------------------------------
 
 
Akın Evren

Buluşma Yeri
-----------------------------------------
 
 
-----------------------------------------


Ana Sayfa İletişim Üye Listesi